چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت سی و پنجم :
***
راهروی دادسرا بو می‌داد؛ بوی ترس، بوی مرگ، بوی غربت.
با آن پیراهن معروف که مجرم بودنش را تازیانه‌وار بر صورت هر رهگذری می‌کوفت، شانه‌به‌شانۀ سرباز گام برمی‌داشت در راهرویی که نگاه‌های هر غریبه‌ای رنگ وحشت به خود گرفته بود.
اضطراب مثانه‌اش را تحریک می‌کرد و محتویات اندک معده‌اش را می‌رقصاند؛ اگرچه بر خود محرز بود جرمی که ناحق پیِ پیشه‌اش را لرزانده بود، دادسرا نه
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۰ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۷۲۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
فخری
1خیلی قلم روانی دارید حنانه جون.لذت میبرم از خوندنش امیدوارم موفق باشی عزیزم ❤❤🌹🌹
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
ممنونم از نگاه گرم شما که چنگار رو لایق میدونه ❤️
۲ سال پیشافسانه.م
2خیلی بی رحمیه حرف آخر قاضی بی انصافیه یعنی انقدر آزار میدن طرف که حتی اگه بی گناه هم باشه برای خلاصی اعتراف کنه
۲ سال پیشحنانه بامیری | نویسنده رمان
):
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...
Helia
0با اینکه بازپرس چقدر نامرد کار ندارم با اینکه چرا نمیگه اون ماشین رو برداشته باهاش کجا رفته یاد داده به کسی یا برای چی رفته رو چرا نمیگه هیچی